Verslagen van activiteiten

Wadlopen 3-4 oktober 2025

Tot je knieën in de drek.

Ik ontving een appje, ga je ook mee wadlopen er zijn nog plaatsen vrij? Tja dat wadlopen, het heeft me altijd geïnteresseerd te doen maar om het nu echt te gaan plannen. Het kost je wel weer twee dagen varen in het gunstigste geval. Toen dacht ik terug aan de zeiltocht die ik mee mocht maken afgelopen mei. En dan besef je, je weer wat rijkdom geeft. Tijd doorbrengen met je gezin, vrienden, familie, wat voor een ander doen of met een gezellige groep collega’s op stap gaan. En dat laatste dan combineren met verdieping in je geloofsleven, dat zijn zaken die rijkdom geven.

3 oktober was het zover, nog even de bekende schoenen bij de Scapino gescoord zodat we als fashion family aan de barre tocht konden beginnen. Bekende en ook wat onbekende gezichten verzamelden zich in de plaatselijke horeca op Lauwersoog. Vanuit daar stapten we dapper op een bootje dat ons langs een plaat met zeehondjes over de geul heen bracht vergezeld met drie aardige gidsen. De weervoorspellingen waren onstuimig en we gingen veelal met frisse tegenzin ons lot tegemoet. Echter hadden we de wind in de rug en brachten de gidsen ons veilig naar plaats van bestemming. Met hier en daar een uitleg over wat er zoal leeft, bloeit en groeit op en in de bodem van onze eigen Waddenzee. Ikzelf ben niet een enorme natuur liefhebber maar ook ik vond het bijzonder om te zien. Wat heeft onze God de wereld toch mooi geschapen dat er zelfs onder de wateroppervlakte nog zoveel aandacht besteed is aan leven.

Het eerste stuk was het meest pittig, daar zakten we soms toch wel tot de knieën in de zwarte bagger. Het zag er niet alleen smerig uit maar de lucht die er vanaf kwam is vergelijkbaar met een bilge waar al een poosje smerigheid en vet ligt te stinken. Na zo’n 12 kilometer wandelen brachten de gidsen ons naar de hoofdstraat van Schiermonnikoog en vanuit daar moesten we het zelf maar uitzoeken, die kant op, beetje links en een keertje rechts dan komt het wel goed. Tja, met schip komen wij overal wel en op het wad hadden wij het misschien ook wel gered aangezien er maar liefst twee vuurtorens op het eiland staan. Maar erop uitgestuurd worden met de boodschap volg deze weg naar het onbekende lijkt toch meer op een kwestie van vertrouwen dan zelf aan het roer te staan. Afijn het beloofde hotel kwam al snel in zicht en na een douche hebben we de omgeving wat verkend. Gezien het gure weer maar vooral het aantrekkelijke overdekte terras zaten wij al snel eensgezind aan de tafel met een heerlijk plaatselijk biertje.

Na wat schippers geklets, grappen en grollen ging wij op naar het diner. Een privé zaaltje waar aardige bediening ons voorzien heeft van een heerlijk drie gangen keuzemenu. En toen kwam het spannende gedeelte waarvoor we misschien wel eigenlijk allemaal de stuurstoel uitgestapt zijn. De voorganger heeft ons eerder gevraagd na te denken over een stukje tekst in de bijbel dat ons aansprak of raakte om dat te kunnen delen op Schiermonnikoog. Dirk trapte het gesprek af met zijn stuk bijbeltekst waarvan ik dacht, als we allemaal zoveel tijd besteden aan het uitgekozen stukje dan redden we de boot terug niet morgen. Het was een mooie opstart van een gesprek waar we spontaan met elkaar inhaakten met onze ervaringen, ideeën, stukjes uitgekozen tekst en gevoelens. Er ontstond een gesprek zoals ik ze niet vaak meemaak. Een gesprek waarin meer geluisterd wordt dan gepraat zodat er ruimte was om te ontvangen in plaats van in een discussie te belanden. Het allermooiste aan dit soort samenzijn vind ik de vrijheid waarin je dit met elkaar beleefd. Eenieder zoals die is kan en mag zeggen wat die denkt maar ook niets zeggen en alleen maar luisteren. Niets hoeft alles mag. Het is zo bijzonder om mee te maken dat een groep mannen die als individu verschillen van leeftijd, kerkelijke achtergrond en karakter zo mooi met elkaar kunnen spreken en inzichten geven. Ja dit is rijkdom en je wordt er alleen maar rijker van.

Als afsluiter van de avond hebben we met een aantal jongeren en een aantal jongeren met meer levenservaring de plaatselijke horeca bezocht. Want wat we zeker geleerd hebben van deze trip is dat hoe diep je soms in de bagger kunt zitten in je leven er ook ruimte is voor een vreugdedansje. En natuurlijk is dat niet mogelijk als je midden op de Wadden je er tot je knieën in zit maar er is een Gids die ons een onbekende weg wijst die leidt naar een plek waar er feest gevierd wordt.

De ochtend zijn we na een ontbijtbuffet weer op de boot naar Lauwersoog gestapt waar we na een dankgebed afscheid van elkaar namen. We zijn maar 24 uur van het vaste land weggeweest maar de herinnering, ervaring en lessen nemen we mee voor het leven.

Ronald Sipsma